نه اینکه من آدمی باشم که هر روز دیر به کلاس بروم..اصلا اینطور نبود و من اتفاقا آدم منظمی هم بودم اما بعضی وقت ها انگار باید دیر رفت و باید دیر رسید و انگار کسی گام های انسان را با گام های دیگری یکی می کند تا در یک نقطه بهم برسند و همدیگر را ببینند و بعضی ها نام این هم قدمی را قسمت می گذارند و من هم یادم می آید شب قبل از آنروز بود که به خاطر فکر کردن به ای کاش های بیهوده ای که در زندگی حسرتشان را می خوردم دیرتر از همیشه به خواب رفتم و صبح هم دیرتر از همیشه بیدار شدم وبا عجله خود را آماده کردم وبه دانشگاه رفتم. آنروز صبح کلاسمان در طبقه دوم دانشگاه بود و من هم درحالی که سرم پایین بود تا زمین نخورم پله ها را دو تا یکی طی کردم و درست در آخرین پله بود که در یک لحظه یک نفر جلوی پای من سبز شد و من هم جیغ کوتاهی کشیدم و تعادل خود را از دست دادم و می خواستم تمامی پله هایی را که با پاهایم بالا آمده بودم را با سر سقوط کنم که که ناخودآگاه دستهایم به به کت او چنگ زدند و او نیز برای اینکه همراه با من سقوط نکند مجبور شد از نرده ها بگیرد و از دست من نیز...فقط خدا می داند که چقدر خجالت کشیدم که در ه

نمی دانم چه کسی به بیمارستان رفته بود تا کنار مادر زن عمویم بماند اما می دانم که من نتوانستم بروم که اصلا حال خوبی نداشتم و بیشتر از رفتن او به وجدان دردی که دچار شده بود فکر می کردم و انسان هایی که به خاطر اشتباه من ممکن بود قربانی شوند و من هم کاری از دستم بر نمی آمد تا برای نجات انها و آرام شدن خودم بدهم و بارها و بارها به سرم زد که به کلانتری بروم و بگویم یادتان می آید که چند روز پیش ها دنبال مردی آمده بودید که در همسایگی ما زندگی می کرد و اصلا مرا یادتان می آید که با دیدن آن جسد چه حال بدی پیدا کردم و به دروغ گفتم که خاطره بدی دارم و بعضی هاتان هم باور کردید و برایم غصه خوردید..من دروغ گفتم..حالا دروغ من که اصلا مهم نیست ...شما هم که بابت ان مرا باز داشت نمی کنید ...راستش را بخواهید من فکر کردم که این مردی که مرده همان است که من عاشقش هستم و شاید صدایم را شنیدید که پشت در نشسته بودم وگریه می کردم .اما می دانید چه شد او در خانه ما پنهان شده بود.همکارتان شاید آن درخت قطوری را که در حیاط ما هست دیده باشند آخر امدند و از من سوالاتی پرسیدند..می دانید آن درخت خیلی قدیمی است ..حالا حرف م

نمیدانم آن پدری که بعد از مرگش و در حالی که 15 سال از مرگش می گذشت همچنان به فکر دخترش بود و برای او پدری می کرد اگر زنده بود چه اتفاقی می افتاد و چه قدر حسرت خوردم که زنده نبود تا در زمانی که دیگر کسی در زندگی ام نبود و همه ی لحظاتم پر شده بود از هراس یک گناه، کنارم بنشیند و بگوید که آن چیزی را که در دلت سنگینی می کند به من بگو و قول می دهم که همه اش را از دوش تو بردارم که تو دختری ناز من هستی و شانه های ظریفت تحمل این بار را ندارند و اصلا چه نیازی است که من باشم و تو غم داشته باشی و مگر من مرده ام که دخترم را ببینم اینگونه خود را حبس کرده است و اشک می ریزد و آه می کشد و چه قدر حیف شد که او نبود و من خود را حبس کرده بودم و اشک می ریختم و آه می کشیدم. اما خوب با این حال هوای مرا داشت که به خواب عمویم رفت و بعد از آن هم عمویم بیشتر حواسش را جمع کرد تا دوباره پدرم را نبیند آنهم در حالی که اشک می ریزد. عمویم هم به روش خودش از من حمایت می کرد و حواسش به من بود و وقتی که دید که نمی توانم آرام بگیرم و او هم فهمیده بود چیزی درونم سنگینی می کند و هیچ چیزی هم نمی تواند مرا از آن حال آشفته در ب

اگر عمویم نمی آمد و نمی گفت که انها رفته اند تا نیمه های شب نیز منتظر می ماندم تا فرهاد به اتاق بیاید و من طلبکارانه از او بپرسم که چرا دست روی من گذاشته است و برای او چه نفعی دارد و بیشتر چه فرقی دارد که با من ازدواج کند در حالی که مطمئن هستم مرا ندیده است و من هم دختری جوان و خامی هستم که از زندگی چیزی نمی داند، در حالی که او باید دنبال کسی باشد تا بتواند روی خرابه های زندگی قبلیش گام بردارد و دم بر نزند و به فکر ساختن دوباره باشد نه دنبال منی که روی زمین صاف و هموار زندگیم بارها لغزیدم و افتادم و با چنین کسی که نمی شود گذشته را فراموش کرد و مهمتر از آن فردا را ساخت. اما او رفته بود حتی بدون اینکه بیاید و مرا ببیند و نمی دانم باید اسمش را بی احترامی بگذارم یا اینکه او را ادم با درکی بدانم که فهمیده بود نمی خواهمش و رفته بود که در مضیقه نمانم و چقدر از این جور آدم ها بدم می آید که بجای آدم تصمیم می گیرند و دایه دلسوز تر از مادر می شوند. بیچاره عمویم هم چه خجالتی کشید وقتی این حرف را به من زد و حتی زن عمویم که فکر می کردم با توپ پر به سراغم می آید و می گوید چرا نیامدی و چرا مرا سکه یک

این اولین باری بود که وقتی از خواب برمی خیزم هنوز او روی تخت من است در حالی که خورشید ساعتهاست طلوع کرده و به همین خاطر است که نگران می شوم و به قفسه سینه اش چشم می دوزم تا بالا و پایین رفتنش را ببینم و می بینم و زمانی که می خواهم چشمانم را از او بگیرم میبینم که به من زل زده است و رنگ عوض می کنم و سرم را پایین می اندازم. و دلم می خواهد از این در بازی که دیشب کسی آن را قفل نکرده است به جای دیگری بروم و فرقی نمیکند کجا باشد که فقط می خواهم از نگاه مشتاق او فرار کنم که او برمی خیزد و به موهای نامرتبش دستی می کشد و به حمام می رود ومن از نبودن او استفاده می کنم و در

* تا زمانی که زمستان تمام شود منتظر آمدن او بودم وهر روز کنار پنجره بخار گرفته می نشستم و نام او را بارها و بارها روی آن می نوشتم و گاهی هم عکس سه نفره مان را در حالی که آن دختر زیبا و سفید در آغوش من جای دارد و یکی از دستانم در دستان آقا است می کشیدم و بعد که شب می شد و نیمه شب می شد و بعد هم صبح و خبری از او نبود با عصبانیت نقاشی ها را پاک می کردم و در حالی که بدنم خشکیده بود و درد می کرد خود را به تخت می رساندم و با چشمانی منتظر و اشک آلود به خواب می رفتم. و بعد از ظهر ها که بیدار می شدم و خانم با سینی غذا کنارم می آمد از او می پرسیدم که آقا زنگ نزده است و او که ع

دنبال بهانه های زیادی بودم تا روزی در خانه آن مرد را بزنم و از نزدیک ببینمش و با او همکلام شوم و هیچ بهانه ای آنقدر قانع کننده نبود که اشتیاق مرا برای دیدنش پوشش دهد مگر زمانی که دختر همسایه امان با سینی نذری به در خانه آمد و من چشمانم به ظرف آش که افتاد فکری در ذهنم جرقه زد و با لبخند گشادی گفتم: این همسایه روبرویی الان نیستش من بهشون می دم - انگار از خدایش بود که هرگز به در آن خانه نرود چرا که چنان تشکری از من کرد که انگار قرار بود به قتلگاه خود برود و من نجاتش دادم. البته هیچ بعید نبود که او هم این مرد را در بالکن دیده بود و به جای اینکه مانند من در پی او با

حتی یک روز هم نتوانستم بر سر عهدی که با خود بسته بود بمانم زمانی که برای گرم کردن سر خود و فکر نکردن به آنچه که دیروز اتفاق افتاده بود به بیرون زدم و گشتم و گشتم و از آنجا که زن عمویم برای برنگشتن من از نظر مالی تامینم می کرد تا می توانستم لباس هایی را که خوشم می آمد خریدم و هر جایی هم که دلم می خواست رفتم و وقتی هم که برمی گشتم در حالی که از همان ابتدای ورود به کوچه چشمانم را به خانه آن مرد دوخته بودم راهم را پیش گرفتم و با خود فکر کردم نکند که دیروز اصلا اتفاقی نیافتاده که من از او متنفر نیستم و مانند همیشه انتظار دیدنش را دارم. ولی او نبود و من احساس کردم

بعضی وقت ها ،بعضی اتفاقات بدی در شرف وقوع هستند اما نمی افتند ولی همین که ممکن بود بیافتند تا مدت ها انسان از تصورش هم بر خود می لرزد و ته دلش خالی می شود و هزاران بار خدا را شکر می کند که چه خوب شد نیافتاد.از این دست اتفاق ها فقط یک بار در زندگی من افتاد آنهم زمانی بود که مادر زن عمویم در بیمارستان بستری شده بود تا دیسک کمرش را عمل کند و من هم کنارش بودم و فقط ساعاتی از شبانه روز را می آمدم و در خانه استراحت می کردم و یک روزهم داشتم از بیمارستان بر می گشتم که وقتی وارد کوچه شدم مثل همیشه چشمم را به خانه او دوختم. اما کاش هرگز نمی آمدم چرا که با دیدن ماشین پلی